Posted by on 22 April 2017

TAAL EN BEELD – TAAL EN HET DAGELIJKS LEVEN

Tα γράμματα της Αλεξάνδρας Ζώη- Η ΓΛΩΣΣΑ ΣΑΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ

Ewald Spieker, over de taalschilderijen van Alex. Zoi 

Woorden

Lees  tekens. /Op zichzelf teruggeworpen./In zichzelf een ander bestaan. /Het  vertrouwde onbekend.

Fragmenten van taal, teken, woord, zinnen. /Onderzoekend./Aftastend in alle facetten.

Tekens intensief aanwezig tot in deel van detail./Structuur van een vermoede mededeling

en in schrift van de hand./Eigen gemaakt en weer weergegeven./Lees tussen de regels het wit.

Dat beeld en taal intensief aanwezig maakt./Beleef de tekens.

Λέξεις

Διαβάζεις  σήματα/ Κλεισμένα στον εαυτό τους/ έχουν αποκτήσει μια άλλη ύπαρξη./ Το οικείο ως άγνωστο./ Αποσπάσματα γλώσσας, συμβόλων, λέξεων, φράσεων./ Ερευνώντας. / Ψηλαφίζοντας κάθε δυνατή όψη. /Σχήματα γραμμάτων με ασφυκτικά έντονη παρουσία ως την καρδιά της λεπτομέρειας. /Δομή ενός πιθανού μηνύματος με γνώριμο χειρόγραφο./ Που έχει γίνει απόκτημα/ και δόθηκε ξανά πίσω. /Διαβάζεις το λευκό ανάμεσα/ στις σειρές που κάνει την εικόνα και τη γλώσσα να παρίστανται έντονα./ Βιώνεις τη γλώσσα, τα σχήματά της

 www.ewaldspieker.nl

Alexandra Zoi’s letters

“Alexandra Zoi’s  drawings and paintings  are about letterformen. These forms possess an autonomous right to exist. These letters are placed in a pictorial and not always in a textual environment or even in an unconventional textual space. For example her “elliptic” letter forms.  Are these letters supposed to get a “voice”? And if so, is the interpretation of the art work completed? In fact an art work is never completed. A book filled with letters which form words which form a story is also not finished by the time you have read the book. The interpretation depends on the viewer who is confronted with the art work. The artist has done her job. Now it is the task of the viewer to fill in the gaps. These interpretations are going on and on as long as there are viewers who feel the need to think about the work and its message.” Drs. A.J.B. Jongenelen,docent Nederlands aan Fontys Lerarenopleiding Tilburg,    vertaling A. Zoi

ΤΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΤΗΣ Α. Ζ.

Οι ζωγραφικοί πίνακες και τα σχέδια της Αλεξάνδρας Ζώη αναφέρονται σε φόρμες γραμμάτων. Οι φόρμες αυτές κατέχουν μια αυτονομία ύπαρξης. Τα γράμματα είναι τοποθετημένα σε ένα εικαστικό περιβάλλον και όχι  σε ένα περιβάλλον συμβατικής ή έστω ασύμβατης γραμματικής ερμηνείας. Για παράδειγμα οι «ελλειπτικές» φόρμες των γραμμάτων της.Είναι  άραγε αναμενόμενο  αυτές οι φόρμες  να αποκτήσουν «φωνή» ; Και αν ναι, είναι η ερμηνεία της δουλειάς αυτόματα  ολοκληρωμένη;  Στην πραγματικότητα ένα έργο τέχνης δεν ολοκληρώνεται ποτέ. Ένα βιβλίο γεμάτο φόρμες γραμμάτων –  οι οποίες σχηματίζουν λέξεις και οι οποίες λέξεις σχηματίζουν με την σειρά τους μια ιστορία – δεν τελειώνει την στιγμή που το κλείνεις ολοκληρώνοντας το διάβασμα. Η ερμηνεία εξαρτάται κάθε φορά από τον θεατή που στέκεται ξαφνικά  απέναντι από το έργο τέχνης. Η καλλιτέχνις μόλις τελείωσε το έργο της. Τώρα είναι καθήκον το θεατή να γεμίσει τα κενά. Αυτές οι ερμηνείες συνεχίζονται χωρίς τέλος όσο υπάρχουν θεατές που αισθάνονται την ανάγκη να σκέφτονται πάνω στο έργο και τα μηνύματά του. “ A.J.B. Jongenelen, καθηγητής Ολλανδικής φιλολογίας, FONTYS Academy Tilburg

http://www.basjongenelen.nl/publicaties/publicaties-in-tijdschriften-c/

 

LANGUAGE AS DAILY EXPERIENCE

Μετά την αποκωδικοποίηση του άγνωστου, εξαφανίζεται συνήθως  και η μαγεία. Παρόλα αυτά έλκομαι από  την πρόκληση να ξαναανακαλύψω και να ξαναδιατυπώσω τις εξωτερικές και εσωτερικές πλευρές της γλώσσας από την αρχή. ‘ Οι λέξεις συνεπάγονται διαχωρισμούς , οι εικόνες διασυνδέσεις’.  Οι εικόνες στις οποίες καταλήγω δεν είναι τίποτα άλλο παρά  δίκτυαερμηνειών διαφόρων πλευρών αυτού που ονομάζουμε «γλώσσα». Είναι καταγραφές των προσπαθειών αποκωδικοποίησης και  επαναπροσδιόρισης εννοιών και σημασιών της γλώσσας ή έστω μικρώντμημάτων της. Προσωπικά, παραμένω ένας  νομάδας στις ερήμους της γλώσσας. Κρατάω ακατάπαυστα σημειώσεις για τις οσμές, τους ήχους και  τα σχήματα της.  “ When do we speak the same language” ?  Πότε μιλάμε την ίδια γλώσσα;  How do we understand language? Is this affinity with a language the only condition to understand each other?  Language functions, strangely enough, not only as communication but as isolation means as well. The relations between languages, language perceptions and language limitations result to misunderstandings and unexpected communicational situations. These aspects provide me of  material to use in my pictorial work.After decoding the unknown, there is normally no magic left. Nevertheless I feel challenged to rediscover or redefine the extern and intern facets of language.‘Words make divisions, pictures make connections’. My images are networks of interpretations of various language facets; they are registrations of attempts to decode and redefine the meaning and significance of a word. I, myself, am a nomad within language. I make continuously notes of local language odours, language sounds, language forms, language images.          June 2009 A.Z.

“Αλεξ.Ζώη, Πολύεδρο, Πάτρα: Terra Patria 2002. Το θέμα της είναι η γλώσσα και τα γράμματα σαν ενδόπλασμα και ταυτόχρονα στοιχεία επικοινωνίας. Τα τυπώματα, χαρακτικά, και σχέδιά της περιλαμβάνουν ενδιαφέροντα αφαιρετικά και μινιμαλιστικά στοιχεία, επικεντρώνοντας την προσοχή σε χρωματικούς τόνους, ανάγλυφη υφή  και την φευγαλέα χροιά της επιφάνειας.” Αθηνά Σχοινάιστορικός και κριτικός τέχνης

 Alex. Zoi, Polyedro, Patras: Terra Patria 2002. Her topic is language and letters as endoplasm and at the same time communication elements. Her printings, engravings and designs include interesting abstractive and minimal characteristics, focusing on colour tones, embossed ability and the tinge of the surfaces.”   Athina Shina, art critic and  historian