Posted by on 24 September 2012

“Babel, chaos en miscommunicatie”

© Alexandra Zoi, Art and Language

De schilderijen  met hun neo-expressionistische  beeldtaal en kleurpalet, strelen je blik  en treffen  je in je ziel.    De rossige, soms gebroken,  pastel tinten wisselen zich af met vlakken in asfalt grijs of een streep in intens oker, beladen en onthullend.   De beelden zijn intrigerend. Fragmenten uit het dagelijks leven, referenties naar archetypische symbolen uit  de kunstgeschiedenis en krantenfoto’s.

De composities zijn stevig, opgebouwd uit meerdere niveaus en perspectieven.  Deze multi-level constructie is afgeleid door structurele componenten die  ook in de composities van El Greco verborgen zijn. Yannis Vellis ontleent zijn beeldtaal aan de dagelijkse werkelijkheid en de menselijke  beleving.  Deze werkelijkheid wordt via associatieve  gedachteconstructies vertaald in  beeld.

In de beeldenseries van “Babel” zien we de versnippering van de realiteit en de onderliggende gedachtegangen, de afwijkende  koppelingen aan onvoorspelbare analogieën die uiteindelijk perfect bij elkaar blijken te passen als stukken in een goed geconstrueerde legpuzzel. Deze legpuzzel is een verwijzing  naar de krankzinnigheid van het dagelijkse leven en hoe  we deze krankzinnigheid beleven.

De kracht van de beeldtaal van Vellis is dat deze interpretatie direct herkenbaar is.

Wat doet die biljarttafel van  Vincent daar met het gezicht van de Olympisch kampioen op het televisiescherm  op de voorgrond ?  Het kind onbevangen en nog onschuldig in een treffende juxtapositie met de verdrijving  van Adam en Eva van Masaccio en de eeuwig lachende Mickey Mouse. Het televisiescherm, een vast gegeven in het  brekingsproces  van de werkelijkheid. De-realisatie en ontkoppeling van de realiteit die ergens buiten ons plaats vindt.  Reëel en virtueel, depersonalisatie en individualisme, massacommunicatie en isolatie, exuberantie en hongersnood; facetten van de mondiale globalisatie van het moderne leven  en de wereldwijde dissociatie.  De massamedia in een  hoofdrol  als conditionerende stimuli.

Elke schilderij is een schreeuw om deze paranoia te willen begrijpen.  Is er nog redding  voor het aardrijk?

Maar  toch “aan de tak  daar kwam een blad…”

Gezien in Amsterdam,  Yiannis Vellis, “Babel”, Augustus 2012,  Galerie BMB

©A.Zoi, Art and Language